Het alternatieve toerisme

Het idee van het alternatieve toerisme komt van Joel Henry. Hij zegt dat men voor een leuke reis meer verbeeldingskracht dan geld nodig heeft. Joel heeft een paar spelletjes bedenkt die mensen helpen om makkelijker van Madagascar tot een winkel in je buurt te reizen. Let op – je mag niet verlegen zijn en je mag de sterotypen niet meebrengen!

1. Zaterdagavond.Ga maar naar een bar, de eerste bar die je ziet. Ga meteen naar de barman en vraag wat zijn lievelingste drank en zijn lievelingste bar in de stad zijn. Bestel die drank, drink hem op en ga naar de volgende bar en doe alles opnieuw [tot je op je eigen benen kan staan].

2.Wees maar een bathsurfer! Ontdek de badkamers van je vrienden! Je kan gewoon zeggen dat de buis in je badkamer kapot is of dat er geen warm water is en vraag: „Mag ik bij jou komen douchen a.u.b.?“ En dan breng alles wat je nodig hebt mee – handdoeken, zeep, shampoo, muziek, champagne...

3.Voor het contratoerisme heb je een fototoestel nodig. Pak je camera en ga naar een wel bekende toeristische plaats – de Eiffeltoren of Pobednik. Je moet op die manier staan dat dat beeld of object achter je rug is. Nu zie je alles waar Pobedik elke dag naar kijkt. Dan maak een paar foto’s.

4.Dit is een klein experiment. Kies een bus, maakt niet uit welke. Rijd tot de laatste bushalte en maak een rondje door die buurt. Meet Kaludjerica! xo xo xo

:say cheese:

Validation is een korte film die over de liefde en de glimlach gaat. De film duurt alleen maar 16 minuten mar het verhaal is zeer mooi. Ja, er is een happy end op het einde. :p
Ik zal niet vertellen waar de film over gaat, tuurlijk, (je moet er zelf gaan kijken) maar een beetje wel. De film gaat het over een man die aan iedereen zegt dat hij of zij prima is, dat hij of zij mooie ogen of een stralende glimlach heeft. Die man brengt de hoop in het leven van mensen terug, hij is een goede kerel maar er is niemand die zulke mooie dingen tegen hem heeft gezegd...maar daar is ook een meisje... (en nu stop ik met het navertellen) Deze film deed me denken aan de macht van de glimlach. In de hedendaagse maatschappij is de glimlach niet zo belangrijk, zoals intelligentie of snelheid bijvoorbeeld. Een glimlach heeft iets magischs, denk ik. We horen dit niet zo zeldzaam: „Jij maakte mijn dag weer goed!“ als iemand iets grappigs heeft gezegd of gedaan. Dus, de conclusie is dat een dag goed is als je (glim)lacht. (: Weet je dat er de speciale ’maschinen’ zijn die kunnen checken of je glimlach de nagemaakt of eerlijk was. Een eerlijke glimlach is altijd emotieoneel en de andere, de nagemaakte glimlach is een sociale glimlach (die verschil maken de neurowetenschappers). Als je meer over je eigen glimlach wil weten dan mag je het volgende Wetenschappelijke festival te Belgrado niet missen (van 2. tot 4. december in Kluz).

Oh, ja, het linkje voor Validation > http://www.youtube.com/watch?v=Cbk980jV7Ao

Цицибан is in da haus

Ja, Цицибан! Ik heb hem helemaal vergeten! En jij?

Ik heb het boek Цицибан vier dagen geleden toevallig op de straat gezin, weet jij, daar voor de Dom omladine waar een man staat boeken te verkopen. Ik was zo blij toen ik Цицибан zag! Ik leerde om te lezen met de hulp van dit boekje en de verhalen van Hans Christian Andresen! Toen ik klein was had ik wel mijn eigen boek Цицибан maar ih heb het verloren. Nu heb ik weer dit boekje, ik heb het aleen maar 50 dinars betaald.
Oton Župančič was een scrijver uit Slovenië die voor de kinderen schreef. Zijn boek Цицибан is zeker zijn bekendste boek. Schrijven voor kinderen is niet makkelijk. De auteur moet goed op de taal opletten en de themas en de motieven goed kiezen. De ‘grote levenswijsheden’ moet men aan kinderen voorzichtig voorstellen. Цицибан is eenvoudig geschreven, maar toch mooi! Hier is de vertaling van een gedicht:

Onze lichten

Zeg maar, Ciciban,
Wat is ons eerste licht?

Ons eerste licht is de zon,
Hij maakt de wereld wakker met zijn gouden hand,
Hij ropet goude wensen.

De zon is ondergegaan,
Nou, zeg maar, Ciciban,
Wat is ons tweede licht?

Ons tweede licht is de maan:
Als het donker wordt in de verte
Wandel ik in het maanlicht.

De zon is weggegaan,
De maan ook;
Zeg maar, Ciciban,
Wat is ons derde licht?

Ons derde licht is het vuur,
Ze brengt de mensen bij elkaar.

De zon is weg,
De maan is weg,
Er is geen vuur meer...
Zeg maar, Ciciban,
Wat is ons vierde licht?

Ons vierde licht is – de taal,
Er wordt door alle volken gebruikt,
Er brengt zielen bij elkaar...

De zon is weg,
De maan is weg,
Er is geen vuur meer,
Jij bent alleen, jij spreekt niet,
Zeg maar, Ciciban,
Wat is ons laatste licht?

Ons laatste licht is – onze geest,
Alles is donker, maar onze geest niet,
Hij verlicht alle wegen.

Once in a blue moon

Dit jaar heb ik een van mijn grootste dromen waar gemaakt.

Ik volgde in oktober een ’meteoorcursus’ op Debelo brdo. Die is een berg in het dorp Zarožje dat ergens tussen Valjevo en Bajina Bašta ligt. Daar was ik met sommige mensen uit IS Petnica die elk jaar naar Debelo brdo gaan om naar de meteoren te kijken. We logeerden in een mooi wit huis op de berg. Voor het huisje staat er een groote boom, de linde, en onder de boom staan er houten banken en een groote houten tafel. Daar zaten we te praten over alles en nog wat of gewoon genoten we van de stilte en de lucht of we keken naar de schapen in de verte. Alles was zo schilderachtig. Tijdens de dag maakte ik een rondje met mijn nieuwe vrienden en onze kampleider door het gebied van Debelo brdo. We wandelden tot Jablanik en op de toppunt lagen we in het gras, aten we kaas en olijven en dranken we rode wijn. Onderweg naar huis plukten we (eetbaare) paddestoelen en keken we naar zonsondergang. Het was prachtig. Tijdens de nacht lagen we op een heuveltje voor het huis in onze slaapzaken (het was heel koud en we moesten ook onze jassen en wintermutsen aantrekken en twee dekens meebrengen) en luisterden naar onze kampleider. Hij toonde ons de belangrijkste ‘dingen’ in de hemel met zijn groen laser. Ik heb heel veel geleerd, bijvoorbeeld – hoe ik de Polaris (zvezda severnjača) makkelijk kan vinden, hoe men sterren in een poligoon telt, waar in de hemel de belangrijkste sterrenbeelden zijn, waar Jupiter is, wat de Plejaden zijn en hoe men de analyse van de meteoormagnituden doet enz. Op 8. oktober was ik goed voorbereid om naar Draconiden te kijken – Draconiden zijn meteoren die ‘uit het sterrenbeeld Draak (Draco) komen’ (eigenlijk ligt het radiant van Draconiden in het sterrenbeeld Draak) en hun grootste activiteit was op 8. oktober om 20.07 uur. Op die dag was het heel bewolkt maar het is me toch gelukt om 27 meteoren te zien! Nou, dat is wel een success, he! (: Het observeren van de sterrenregen is een leuke tijdbesteding. Terwijl je in je slaapzak aan het wachten op een meteoor bent kan je je nooit vervelen. Er is altijd iemand die naast jou ligt en moppen vertelt of grapjes maakt. Het is zeker een bijzonder gevoel als je naar de hemel urenlang kijkt en als je met mensen praat zonder dat je hen kan zien maar alleen kan horen in de nacht. De laatste dag op Debelo brdo verzamelde ik mijn data (alles wat ik op 8. oktober in de hemel heb gezien) en stuurde die naar IMO (International Meteor Organization). Dat ziet zo eruit: http://vmo.imo.net/imozhr/obsview/view.php?id=9401 maar het was niet moeilijk, hoor!

Tijdens het hele jaar kan men meteoren zien of, beter gezegd, naar meteorenzwermen (sterrenregen) kijken, bijvoorbeeld – Andromediden (van 15. november tot 6. december), Orioniden (van 21. en 22. oktober), Leoniden, Geminiden ......... of Perseïden. Men zegt dat die het mooist zijn. Hun glans is lichtblauw en ze duren heel lang. Dat zal ik volgend jaar in augustus moeten checken! (;

Leef maar je droom!

Tick tock on the clock, but the party don't stop

De tijd vliegt, zegt Nietvanzelfsprekend iets wat vanzelfsprekend is.
Ik hou van kloken. Kloken zijn dingen die de tijd meten. Maar ze doen niet alleen dat. Kloken hebben invloed op ons bewustzijn van de tijd. Mensen zijn bewust van de tijd en dat wil zeggen dat we bewust van het verleden, het heden en de toekomst zijn. Maar zijn we er echt bewust van? We kunnen denken aan het verleden, leven in het heden en kijken naar de toekomst (simpel gezegd). Maar naar mijn mening dat is niet genoeg. We kunnen de tijd nooit voelen of op een of andere manier ervaren. Ja, we worden ouder, we zien dat ons lichaam met de tijd verandert wordt maar de tijd is niet iets ’aanraakbaars’. En dat vind ik magisch. En daarom vind ik de kloken en onze kleine horloges interessant. Ja, het is zeer interessant want ze proberen deze magie te meten. En ze doen dat niet slecht, hoor. Het tijdmechaniek werkt fantastisch. Vandaag de dag hebben we verschillende klokken – horloges, klokkentoren, zonnewijzers, radiografische klokken, Big Ben, digitaale klokken enz. Heel veel klokken die prima werken en hun tick-tack job elke dag doen. Oh, als meneer Big Bang hier zou zijn wat hij daarover zou zeggen! Dat vraag ik me af. Meten de mensen de tijd goed of slecht? Ik ben er zeker van dat de zus van de Tijd – de Ruimte – daarmee niet akkoord gaat. De Tijd en de Ruimte zijn tweelingen die door mensen vaak gescheiden worden.

Kom maar!

Lawaai, menigte, verschillende geuren, groenten en fruit, vriendelijke verkoopsters – de markt. Naar de markt gaan de mensen in Servië mestaal ’s zondags maar tijdens de week kan men ook heel veel mensen daar zien. De markt is een ontmoetingsplaats van doktors, advocaten, boeren, professoren, chauffeurs, secretaressen, managers en automonteurs – iedereen gaat naar de markt. In de jaren negentig kon men op de markt mannen, die vreemden valutas wisselden, ook zien maar vandaag de dag is de markt alleen een gewone markt vol met mensen die zijn gekomen om iets te kopen en een beetje af te dingen met de verkoopsters. Als je een echte ervaring uit Servië wilt, ga maar naar de markt! Daar gebeuren altijd gekke situaties en op de Servische markt is nooit vervelend. In Belgrado zijn er een paar heel beroemde markten, bijvoorbeeld: Kalenić pijaca, pijaca Zeleni venac, Zemun pijaca enz. Op de markt kan men bijna alles kopen! Groenten en de kaas voor de šopska salade (tomaat, komkommer en de feta kaas), kajmak (soort kaas die onvergelijkbaar met andere kazen is), een fles rakija (brandewijn die door Servische boeren gemaakt wordt), slanina (soort vlees die op beperkte manier voorbereid wordt) en paprika (het belangrijkste ingrediënt van ajvar). Het voordeel van de Servische markt is dat je alles kan proeven en met je vingers aanraken. Als je kaas of kajmak wil kopen, geeft je een oma een klein mes en een stukje kaas en zegt: „Kom maar, kom! Hier, mijn schatje! Mijn man maakt de beste kaas ter wereld, jonge kaas! Hij heeft hem gisteren gemaakt!“ Naast de groenten, fruit, kaas en vlees kan men op de markt veel lekkertjes kopen. Er zijn een paar kraampjes met verschillende snoepjes – veel chocolade en bonbons. Het grootste deel ervan wordt uit Hongarije of Duitsland ingevoerd. Als je naar Belgrado komt, moet je naar de markt gaan – dat is zeker een manier om leuke tijd door te brengen! De stemming op de Servische markt is onbeschrijfelijk!

Kinderen der zee

Jozef Israëls was een Nederlandse schilder die in de negentiende eeuw leefde. Hij was heel beroemd in die tijd. Zijn ouders waren Joden en zijn vader wilde dat zijn zoon een vakman was maar Jozef wilde schilderen maar dat was verboden. Jozef had enkele ruzies met zijn vader en eindelijk ging hij naar Amsterdam om kunst te studeren. Later ging hij naar Parijs, toen weer naar Amsterdam en op het einde naar Den Haag. Jozef woonde ook in Zandvoort, een vissersdorp. Daar kon hij pijnlijk en triest leven van vissers en hun familien zien. Jozef was geschokt door hun verdrietige lotten. Het werk van Israëls is heel ontroering en veelzeggend, hij schildert gevoels. Misschien hebben jullie voor hem al gehoord maar ik heb hem pas gisteren ontdekt. In Rijksmuseum heb ik twee dezelfde kopjes gekocht met een schilderij erop. Die kopjes kocht ik omdat ze heel mooi waren en niet omdat ik de naam van de schilderij of de naam van de schilder wist. Gisteren zat ik te niksen en mijn koffie te drinken. Ik keek naar mijn kopje en ik zag vier kinderen die op de strand naar een klein boot staan te kijken en op dat ogenblik beseffde ik dat ik niet weet hoe de schilder is en wat de naam van de schilderij is. Tuurlijk > :wikiwikiwiki: en ik ben tot weten gekomen dat de naam van de schilder Jozef Israëls is en de naam van de schilderij is Kinderen der zee. Later, toen ik afwasste, ontdekte ik nog iets interessants – de naam van de kunstenaar en de naam van het schilderij stonden al die tijd onder het kopje! Nu schrijf ik mijn blog over de Kinderen der zee en ik drink warme koffie uit mijn mooi blauw kopje.