недеља, 15. мај 2011.

Tick tock on the clock, but the party don't stop



De tijd vliegt, zegt Nietvanzelfsprekend iets wat vanzelfsprekend is.
Ik hou van kloken. Kloken zijn dingen die de tijd meten. Maar ze doen niet alleen dat. Kloken hebben invloed op ons bewustzijn van de tijd. Mensen zijn bewust van de tijd en dat wil zeggen dat we bewust van het verleden, het heden en de toekomst zijn. Maar zijn we er echt bewust van? We kunnen denken aan het verleden, leven in het heden en kijken naar de toekomst (simpel gezegd). Maar naar mijn mening dat is niet genoeg. We kunnen de tijd nooit voelen of op een of andere manier ervaren. Ja, we worden ouder, we zien dat ons lichaam met de tijd verandert wordt maar de tijd is niet iets ’aanraakbaars’. En dat vind ik magisch. En daarom vind ik de kloken en onze kleine horloges interessant. Ja, het is zeer interessant want ze proberen deze magie te meten. En ze doen dat niet slecht, hoor. Het tijdmechaniek werkt fantastisch. Vandaag de dag hebben we verschillende klokken – horloges, klokkentoren, zonnewijzers, radiografische klokken, Big Ben, digitaale klokken enz. Heel veel klokken die prima werken en hun tick-tack job elke dag doen. Oh, als meneer Big Bang hier zou zijn wat hij daarover zou zeggen! Dat vraag ik me af. Meten de mensen de tijd goed of slecht? Ik ben er zeker van dat de zus van de Tijd – de Ruimte – daarmee niet akkoord gaat. De Tijd en de Ruimte zijn tweelingen die door mensen vaak gescheiden worden.

уторак, 10. мај 2011.

Kom maar!


Lawaai, menigte, verschillende geuren, groenten en fruit, vriendelijke verkoopsters – de markt. Naar de markt gaan de mensen in Servië mestaal ’s zondags maar tijdens de week kan men ook heel veel mensen daar zien. De markt is een ontmoetingsplaats van doktors, advocaten, boeren, professoren, chauffeurs, secretaressen, managers en automonteurs – iedereen gaat naar de markt. In de jaren negentig kon men op de markt mannen, die vreemden valutas wisselden, ook zien maar vandaag de dag is de markt alleen een gewone markt vol met mensen die zijn gekomen om iets te kopen en een beetje af te dingen met de verkoopsters. Als je een echte ervaring uit Servië wilt, ga maar naar de markt! Daar gebeuren altijd gekke situaties en op de Servische markt is nooit vervelend. In Belgrado zijn er een paar heel beroemde markten, bijvoorbeeld: Kalenić pijaca, pijaca Zeleni venac, Zemun pijaca enz. Op de markt kan men bijna alles kopen! Groenten en de kaas voor de šopska salade (tomaat, komkommer en de feta kaas), kajmak (soort kaas die onvergelijkbaar met andere kazen is), een fles rakija (brandewijn die door Servische boeren gemaakt wordt), slanina (soort vlees die op beperkte manier voorbereid wordt) en paprika (het belangrijkste ingrediënt van ajvar). Het voordeel van de Servische markt is dat je alles kan proeven en met je vingers aanraken. Als je kaas of kajmak wil kopen, geeft je een oma een klein mes en een stukje kaas en zegt: „Kom maar, kom! Hier, mijn schatje! Mijn man maakt de beste kaas ter wereld, jonge kaas! Hij heeft hem gisteren gemaakt!“ Naast de groenten, fruit, kaas en vlees kan men op de markt veel lekkertjes kopen. Er zijn een paar kraampjes met verschillende snoepjes – veel chocolade en bonbons. Het grootste deel ervan wordt uit Hongarije of Duitsland ingevoerd. Als je naar Belgrado komt, moet je naar de markt gaan – dat is zeker een manier om leuke tijd door te brengen! De stemming op de Servische markt is onbeschrijfelijk!

уторак, 3. мај 2011.

Kinderen der zee


Jozef Israëls was een Nederlandse schilder die in de negentiende eeuw leefde. Hij was heel beroemd in die tijd. Zijn ouders waren Joden en zijn vader wilde dat zijn zoon een vakman was maar Jozef wilde schilderen maar dat was verboden. Jozef had enkele ruzies met zijn vader en eindelijk ging hij naar Amsterdam om kunst te studeren. Later ging hij naar Parijs, toen weer naar Amsterdam en op het einde naar Den Haag. Jozef woonde ook in Zandvoort, een vissersdorp. Daar kon hij pijnlijk en triest leven van vissers en hun familien zien. Jozef was geschokt door hun verdrietige lotten. Het werk van Israëls is heel ontroering en veelzeggend, hij schildert gevoels. Misschien hebben jullie voor hem al gehoord maar ik heb hem pas gisteren ontdekt. In Rijksmuseum heb ik twee dezelfde kopjes gekocht met een schilderij erop. Die kopjes kocht ik omdat ze heel mooi waren en niet omdat ik de naam van de schilderij of de naam van de schilder wist. Gisteren zat ik te niksen en mijn koffie te drinken. Ik keek naar mijn kopje en ik zag vier kinderen die op de strand naar een klein boot staan te kijken en op dat ogenblik beseffde ik dat ik niet weet hoe de schilder is en wat de naam van de schilderij is. Tuurlijk > :wikiwikiwiki: en ik ben tot weten gekomen dat de naam van de schilder Jozef Israëls is en de naam van de schilderij is Kinderen der zee. Later, toen ik afwasste, ontdekte ik nog iets interessants – de naam van de kunstenaar en de naam van het schilderij stonden al die tijd onder het kopje! Nu schrijf ik mijn blog over de Kinderen der zee en ik drink warme koffie uit mijn mooi blauw kopje.

недеља, 3. април 2011.

Sunshine, lollipops and rainbows



Rood is de kleur van liefde en verliefheid, van lust, seksuele begeerte en zonde. Rood is de typische kleur van de roos en het rood is de kleur dat tegenwoordiger van alles wat romantisch is. Rood is ook de kleur van het geweld, agressie en grote macht. Die kleur is zeer opvallend en daarom gebruik men er vaak voor marketing. Denk alleen aan Coca Cola, Kit Kat en communisme.

Er zijn niet zo veel dingen die men kan over oranje zeggen. Oranje is de kleur van de sinaaspappel. Dat is mijn eerste associatie. Natuurlijk is Nederland het tweede. Oranje is de kleur van herfst en boeddhisme. Ik hou van de kleine klooserlingen op National Geographic die oranje kleren dragen. Oranje is ook de kleur van de goudsbloem (deze bloem + a = mijn naam).

Geel is de kleur van de zon, licht en optimisme. Geel is de kleur van mijn Duden woordenboek (Deutsch als Fremdsprache) dat ik niet gebruik en dat op mijn tafel twee jaren ligt. Geel is de kleur van Chineesen (ik ben geen racist :p) Wetenschappers zeggen dat gele muren in de kamer goed voor het geheugen zijn. En natuurlijk: We allemaal wonen in Yellow sunmarine. (;

Groen is de kleur van harmonie, plezier, vreugde en ontwikkeling maar in sommige culturen staat groen als symbool voor de duivel. Groen is de kleur van planten en kikkers. Groen is de enige kleur op de vlag van Libië. Wat religie betreft is groen de kleur van islam. Mohammed heeft gezegd dat drie goede dingen zijn water, (groen) plantentuin en een mooi gezicht. Groen is de kleur van alles wat millieuvriendelijk is.

Blauw is de kleur van verdriet. Iedereen weet wat ’feeling blue’ betekent. Sommige talen hebben geen word voor blauw of voor groen maar ze hebben alleen maar een woord – in het Engels zegt men grue. Het blauw is de kleur van de hemel en de zee. (: En er staat op de vlag van Giekenland en op joodse tallieten. MargeSimpson-associatie is duidelijk. Blauw is ook de kleur van weemoed en matrozen. Bim-bam, all on board! (;

Indigo. Wat voor een kleur! Maar wat kan ik daarover zeggen (behalve dat die mooi is)? Wikipedia zegt dat indigo de kleur van een chakra of ‚het derde oog’ is. Die kleur is ook de kleur van onstoffelijkheid (een mooi woord) en intuïtie. En dat is alles! Weinig maar genoeg.

Violet is de laatste kleur van de regenboog. Dus – violet, niet purper, violet. Violet is een heel mooie kleur. Mensen in Engeland pakken hun chocolaatjes in een violet papier (helderpaars). Dat is dezelfde kleur als die van Milka brand. In de schilderkunst van China is het violet de kleur van het heelal en harmonie. (: Violet is de naam van de psychotherapeute in Private practise.

Dat waren de zeven kleuren van de regenboog – volgens mij, het mooiste verschijnsel in de natuur.

субота, 26. март 2011.

Ja! Nee! Geen mening!



Wat denken jullie over de regering in Servië?
Wat denken jullie over politica in het algemeen?
En over een portie chocoladeijs? Of vanilleijs?
Wat denken jullie over prostitutie?
Wat denken jullie over religie?
En over de lente? Of zonnebaden?
Wat denken jullie over de oorlog?
Wat denken jullie over het leven en de dood?
En over kussen? En over zomer?
Wat denken jullie over honger in de wereld?
Wat denken jullie over goed en kwaad?
En over koffie? En over fietsen?
Wat denken jullie over Facebook of Twitter?
Wat denken jullie over aids?
En over slapen? En niksen?
Wat denken jullie over euthanasie?
Wat denken jullie over homoseksualiteit?
En over omarming? En over reizen?
Wat denken jullie over studeren?
Wat denken jullie over geld?
En over bloemen? En overd de regenboog?
Wat denken jullie over de rechten van de vrouw?
Wat denken jullie over vriendschap?
En over je hondje? Of over je katje?
Wat denken jullie over huwelijk?
Wat denken jullie over drugs?
En over dat lied? Of die film?
Wat denken jullie over bijgeloof?
Wat denken jullie over ongeluk?
En over uitgaan? En drinken?
Wat denken jullie over vragen stellen?
Wat denken jullie over antwoorden?

субота, 19. март 2011.

BALLADE VAN DE STUDENT

BALLADE VAN DE STUDENT

’t is Nevena van Ilić niet
die haar gedichten schreef,
ik ben de dichter
van de verzen die ze schreef.
Waar zijn we?
We zijn tussen de Betuwe en tussen de Veluwe.
Ik ben domweggelukkig, in de IlijeĐuričićastraat.
Ik heb geen huis, maar wie wil een hius...
(ik heb een appartement :p)
Ik kijk door het raam.
Ik zie de zon en de maan,
ze zijn sneeuwwitte rozen,
en de morgen en nacht twee blauwe matrozen.
Ik kijk naar de hemel.
De hemel is van kanakkende
vlereken
vol.
De hemel behoort aan de vogels
En ik ben te mens om te vliegen.
En nu?
Het regent ik drink ik heb dorst
Ik haat onweer.
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.
Regen regen
water water
Onder water ben je steeds alleen,
maar eenzaam nooit
of anders gezegd
In het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.
Ik ben een meisje dat groot verdriet heeft
Maar het is geen echte verdriet.
Kent iemand dat gevoel: ‘t is geen verdriet,
’t is geen geluk, geen menging van de beiden.
Ik gluur naar mijn buren.
Ik zie Vera Janacopoulos.
Gisteren was ze
zat van liefde
en ze zat naakt.
Ik zie
Lady Godiva op scooter.
Ze schreeuwt:
„Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!”
Ik zie Sophocles met zijn jonge slaaf.
Ik zie Henriette die tot God bidt, ze zegt:
”Sorry, ik kende u niet, mijn God!”
Alles lijkt mij zo vreemd en toch bekend.
Ja, dit is mijn land, mijn volk;
dit is de ruimte waarin ik wil klinken.
Maar nu wil ik graag reizen.
Mijn moeder zegt:
”Bestijg den trein nooit zonder uw valies met dromen,
dan vindt ge in elke stad behoorlijk onderkomen.”
Ik reis in mijn gedachten.
’k zie de Alpen, Vlaanderen, een Straatsburg aan den Rijn
Ik ga naar
Sulina, Braïla
Sulina, Brest
Sulina, Singapore.
Ik zoek
Een koffiehuis ‚In de Eenzamheid’
Maar er bestaat niet, van Parijs tot Wenen...
Ach -
Berlijn
de zon is geel.
Helaas ga ik naar Belgrado terug.
Het regent niet meer.
Ik hoor het licht, het zonlicht pizzicato.
Ik ben de zon, de zomer niet.
Het is mooi weer.
Dat maakt me een blijden dag te meer. En dat is veel.
Ik zit in mijn kamer.
Ik luister naar de muziek:
wangen ballen bekkens
ballen bolle bekken
beugel en basson – o hop!
Ik wil zingen maar ik ken de woorden niet:
”Oote oote oote
Boe
Oe oe oe boe
etc.“
E ris iemand aan de deur.
Dat is mijn oma – de moeder, de vrow.
Ze kijkt naar de spaanse tv-novelas.
Ik hoor:
¿Porqué, Mária?
(mijn oma zegt dat Mária een
heks heks is)
Ik ben een studente
Maar ik zit zonder meid.
Dus - ik moet mijn huiswerk alleen doen.
Ja, ook als ik zorgloos ben...
Denk ik aan blog.
Ik zak ineen.

уторак, 15. март 2011.

Pa-ram-pa-pam-pa-raaa, ich liebe es!



Ik hou van koffie en ik hou van het heelal. Dat weet iedereen die mij kent.

Ik weet het niet waar en waneer heb ik die zin gelezen maar hij (ja, de zin is masculinum) is heel mooi en daarom heb ik beslist die zin voor m’n blog te vertalen.

“De zon zou niet schijnen als die in het heelal eensam was en er waren geen andere hemellichaams om de zonnestraling te absorberen... Bijvoorbeeld, als ik gisteravond een ster, die van ons 100 lichtjaren ver is, toegekeken heb, heb ik geweten niet alleen maar dat het licht, dat tot mijn ogen gekomen is, 100 jaar geleden al uitgezonden was, maar ook de atomen van dit ster hebben 100 jaar geleden geweten dat ik, die nog niet geboren was, dit ster gisteravond in dit bijzondere tijd en plaats zal toekijken.“



Deze zin is uit Dat wonderbare licht van Terry Pratcett:

“In de koude, kristalheldere stilte flonkerde een grote witte spiraal onder de sterren die onweerhoudbaar draaide en dat zag eruit zoals God zijn koffie roerde en toen voeg er de room in bij.“

*.*