Zigeuners

Een van mijn lievelingste monologen in de literatuur ooit is de monoloog van Mitke, het personage uit drama Koštana van Bora Stanković. Het boek zelf vind ik ook mooi maar deze monoloog is buitengewoon mooi. Mitke is dronken, hij zingt samen met de zigeuners uit het dorp en hij beschrijft zijn gevoelens, zijn verlangen naar Koštana, naar haar zwarte ogen en zwarte haar... Deze monoloog is zeer bijzonder omdat Bora Stanković meesterlijk het gevoel van weemoed verwoordt... Wanneer ik weemoed zegt denk ik aan onze sevdah of Portugeese saudade...het begrip dat bijna niemand met woorden kan uitleggen. In het boek spelen de zigeuners en hun muziek een grote rol. Dat vind ik best leuk want ik ben een grote liefhebber van de cultuur, tradities en gewoontes van Roma. Ze zijn een bijzonder volk, vind ik. Ze reizen vaak, ze gaan van een plaats tot de andere, ze zijn niet honkvast, ze genieten van alcohol, vrouwen en muziek...en ze verlangen naar iets...en ze streven naar iets „zonder te weten waarnaar“ (Titaantjes). Dit is een lied van Nada Knežević – Ciganska noć (Les Gitans, De nacht van zigeuners)

Ole – le, ole – le, ole- le...

Zigeuner, waarom verbergt je je verdriet?
Daar, wie weet het waar, er is een verlatene en oude
Groep die door de tijd geslaan wordt
Maar die tot vergetenheid nog niet behoort.
De tent is hun huis, het lied is hun vriend...

Terwijl de gitaar naast de fonkelende vuur jankt
Trillen de ogen vol met vlam samen met haar...
Laat de klanken van liederen en de verte horen,
Laat de viool spelen, dit is de nacht van zigeuners!

Waarom nu de pijn voelen? Het lied troost je,
Laat de ogen met het geluk tenminste deze nacht schitteren...
Er is geen glans van de morgen en van de reis,
Het hart houdt van dwalen – dit is de passie van zigeuners...

Ole – le, ole – le, ole- le...

Water

Ten eerste moet ik zeggen dat ik bang van iets ben wat in het water bestaat. Of zwemt. Of groeit. Ik heb nooit in een meer gezwommen, alleen maar in de zee, in het zwembad en toen ik klein was zwom ik in der Main. Maar als iemand zwemmen of water zegt denk ik niet aan het meer, aan de rivier of aan het zwembad, ik denk alleen aan de zee of aan de oceaan. Ik heb al gezegd dat ik bang van iets ben wat in het water leeft. Bijvoorbeeld, de haai. Als ik aan het zwemmen ben denk ik altijd dat een haai zal komen en mij opeten. Wat dan ook, Nevena, wat dan ook. Ik voel me niet ontspannen als ik niet kan zien wat er daar beneden op de zeebodem gebeurt.

Ten twede ben ik bang van het Water met een grote W. Wanneer ik zeg dat ik „bang van het Water ben“ is dat, denk ik, hetzelfde als iemand zegt dat hij bang van het donker is – hij denkt niet dat er iemand daar in het donker staat of dat er monsters of spoken daar zijn maar dat is gewoon angst van het donker zelf. Voor mij is de zee mysterie en geheim. Donker. De oceaan is groot, machtig en raadselachtig.



En nu komt de uitleg – ik ben niet echt-echt bang van het water of van dieren en wezens die in het water leven. Deze ’angst’ van mij is eigenlijk alleen onaanwezigheid van de ontspanning in het water. In het water ben ik altijd alert, ik ben 99% ontspannen maar nooit 100%. Dus, tot nu toe heb ik twee alinea’s over mijn ’angst’ geschreven en men zou zeggen dat ik van water niet hou maar nee, integendeel, ik ben dol op de zee en op het water. Ik kon me mijn leven niet voorstellen zonder zee, zonder strand, zonder zon en zonder golven. Ik ben een echte zeekind. Naast het water en op het strand ben ik echt gelukkig. Kennen jullie dit gevoel als jullie zwemmen en dan ermee stoppen en gewoon blijven op het water liggen en dan kiest je je eigen weg niet maar de zeestroom kiest het in plaats van jou? In de natuurkunde noemt men dat De wet van kosmische luiheid. [wanneer een lichaam alleen blijft kiest het voor de meest langzame weg]



Melopee

Voor Gaston Burssens


Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee



En voor het einde een gek lied van Spinvis - Lotus Europa. Let op de songtekst!

De kleine zeemeermin

Toen ik zes was kon ik het vershil tussen alle letters maken maar ik kon nog niet echt lezen. Mijn moeder en mijn oude zusje gaven twee boeken aan mij – het eerste was met de verhalen van Пушкин en het andere met de sprookjes van Hans Christian Andersen. Die twee boeken waren mijn livenlingste boeken en vandaag de dag hou ik er nog steeds van. Met Andersen begon ik eigenlijk te lezen, ik kon betekenis van het woord begrijpen en dat was natuurlijk het kruispunt in het leven van het zesjarige kind. Nog steeds denk ik dat Andersen een van de beste schrijvers ooit was! De manier waarop hij de belangrijkste motieven van het leven en de dood aan de kinderen vertegenwoordigde is gewoon meesterlijk en hij kenschetste zijn personages like a boss. Denk alleen maar aan De prinses op de erwt, De nieuwe kleren van de keizer, De Chinese nachtegaal, Het lelijke eendje, De kleine zeemeermin, Duimelijntje…allemaal klassieken! Een van mijn lievelingste sprookjes was De kleine zeemermin. Dit sprookje was ook een soort uitdaging voor mij omdat het verhaal meer dan tien pagina’s had! “Woooou, tien pagina’s! Ik moet het lezen”, dacht kleine Nevena. Natuurlijk voor ik met het lezen van het sprookje begon heb ik 6 454 739 433 keer naar de cartoon The Little Mermaid gekeken, dus, ik wist al wat er op het einde zal gebeuren. Maar nee, natuurlijk maakte Disney productie een verhaaltje met de ‘happy end’ op het einde. Ik zeg niet dat ik niet van Disney hou (natuurlijk niet, ik was verliefd op Peter Pan, Jezus!) maar van elk mooi verhaal/mythe/sprookje maken ze een succesvolle maar toch kitscherische versie. Het sprookje De kleine zeemeermin biedt een van de beste archetypische beelden en hier komen een van de belangrijkste thema’s van de literatuur aan bod. Kunnen we eeuwig leven? Bestaat er de dood? Wat is onze ziel? Wat moet je voor de liefde doen? Behalve het einde zijn er ook een paar grote vershillen in het plot zelf maar als we het samenvatten is het min of meer hetzelfde zoals in de versie van Disney – de kleine zeemeermin woont in de zee met haar vader en zussen, ze wordt vijftien, ze kan naar de oppervlakte gaan, daar ziet ze een jonge man, ze wordt verliefd op hem, hun liefde is onmogelijk, ze moet terug naar de zee gaan of ze zal sterven (ze had een afspraak met de zeeheks) en hier komt het ellendige einde – de kleine zeemeermin sterft, eigenlijk verandert ze in schuim en haar ziel reist naar de hemel, maar echt naar de hemel, niet naar Paradijs of zoiets, de kleine zeemeermin wordt de Dochter van de lucht, ze is onzichtbaar en ze moet 300 jaar lang goede daden doen zodat ze haar lichaam kan terugkrijgen en weer naar de zee gaan en weer zwemmen. Zie je het? De weg van de zeemeermin is water > land > lucht > en dan weer water en haar lot is triest, zonder de bereiking van de grote eeuwige liefde. En natuurlijk blijft de vraag geopend: is ze naar de zee teruggegaan of is ze in de lucht gebleven? Dat weten we niet.

t w i n k l e > t w i n k l e

Elk jaar eind februari/begin maart kunnen we, als we naar de hemel kijken, niet alleen onze Maan en onze Zon zien maar nog zes [!!!] planeten – Mercurius, Uranus, Jupiter, Venus, Saturnus en Mars. Een paar dagen geleden konden we Jupiter en Venus in Belgrado zien. Als astronomen niet benadrukt hadden dat deze hemellichaams eigenlijk planeten zijn zouden we misschien denken dat deze twee grote lichte punten naast onze Maan gewone sterren zijn. Het zal bijzonder mooi zijn wanneer de Maan vol wordt. Dat gebeurt precies op 8 maart. In onze oude sterrenwacht op Kalemegdan kunnen jullie met echte telescopen naar de hemel kijken voor alleen maar 0.5 euro (dat is alleen maar een paars briefje met Stevan Mokranjac erop). Het observatorium is op vrijdag en zaterdag geopend voor iedereen. Mars zal het meest schitteren op 3 maart, Mercurius op 4 maart en Venus en Jupiter tien dagen later, dus op 13 en 14 maart.







Het oudste (nog werkende) planetarium ter wereld bevindt zich in Nederland. Dat is Eise Eisinga Planetarium. Eigenlijk was deze meneer Eisinga geen astronoom van beroep maar hij was wel een grote liefhebber van astronomie en natuurkunde. Hij was dol op planeten en sterren en hij wilde alles weten over de manier waarop ze zich rond de Zon heen beweegden. Eisinga bouwde een klein planetarium voor zichzelf in zijn eigen huis, in zijn eigen woonkamer! Vandaag de dag gaan de kinderen nog steeds naar zijn huis om naar het mooie blauwe plafond te kijken. Planetarium is niet zo groot maar de bedoeling van planetarium is niet groot te zijn maar goed te werken. Eisinga Planetarium toont posities van de planeten rond de Zon. Het is zeker interessant en gezellig als men naar de planeten in zo’n klein planetarium gaat kijken want daar voelt men zich alsof hij thuis zit, thee drinkt en een astronomische onderzoek uitvoert.

Stream of consciousness

Ik ben een grote fan van Aurora Borealis. Ik vind het best mooi. Aurora Borealis is het mooiste verschijnsel op Aarde. En regenbogen. En watervallen. En bubbles. Ze bewegen zich en ze zijn kleurrijk. Ik hou ook van de sterren, maar ze zijn niet op de Aarde. Weet je dat mensen uit de stof van de sterren zijn gemaakt? We zijn allemaal alleen sterrenstof. Als ik naar de hemel ’s nachts kijk verlies ik gevoel voor de tijd. Verlies ik het? Nee, eigenlijk niet. Waarom? Want ik heb geen gevoel voor de tijd. Als ik ergens naartoe ga ben ik altijd te laat. Maar eigenlijk ben ik niet de enige die te laat komt. Er is niemand die het gevoel voor de tijd heeft. Dat is gewoon niet mogelijk. Nou, we hebben horloges...dat wel. Sommiggen kunnen hen respecteren.



In ieder geval komen vandaag mooie foto’s aan bod. De eerste is op Iceland genomen...groene Aurora Borealis. En op de twede staat onze mooie Melkweg. Aurora betekent dat de dag begint met zijn beginnen, in het Servisch dat is - zora. Mijn kleine zusje heet Zorana en mijn vader Zoran. Wow, origineel. En de derde persoonsvorm van het werkwoord 'heten' is ’heet’ – dat betekent ’zove se’ maar ook dat iets erg warm is. Of dat het niet koud is. Mensen die ik op de 24kitchen zie spreken dit woord vaak uit „heet, heet“, dan „lekker“, „vris“ en „slagroom“. Nu denk ik weer aan dit liedje van Spinvis. De naam ervan is Limonade glazen wodka of zoiets. Heel interessant maar eigenlijk begrijp ik het niet. Het gaat het over een ik-figuur die over zijn ex-beste vriend spreekt, denk ik. Zijn vriend was zeer knap en hij had een super chickie. Misschien was hij jaloers op zijn eigen best vriend...ik weet het niet. En waarom zijn ze ex-beste-vrienden? Dat is ook niet duidelijk. Misschien hadden ze een ruzie gehad... Waarom gebruik ik plusquamperfectum? La la la, terug aan het liedje - ik zou zeggen dat iemand in dat liedje is doodgegaan. Maar ik ben niet zeker precies wie... Voor het einde nog een mooie foto: panorama [Atina].

Sleutelwoorden voor deze post: SCUTERS, VAKANTIE, HERFST.

Blood, tears and gold

http://www.blogger.com/img/blank.gif

Vanavond heb ik naar een interessante aflevering gekeken. De naam ervan is Bloed, zweet en luxeproblemen. Eerst dacht ik dat die een blockbusterische reality show is die over zes jonge verwende Nederlanders gaat maar later realiseerde ik me dat die eigenlijk niet zo slecht is. Ja nou, de uitzending gaat het over zes jonge en random Nederlanders die naar Afrika zijn gegaan om een ander leven te ervaren maar terwijl je aan het kijken bent begrijp je dat precies jij, een zogenaamde ‘moderne mens’, geen antwoord op sommige vurige hedendaagse vragen kan geven en dat je eigenlijk op de structuur van de hedendaagse maatschappij niet kan invloeden. Anyways, deze zes Nederlanders zijn natuurlijk in Nederland zeer rijk, natuurlijk hebben ze (meestal) geen baan, ze studeren nog steeds en ze hoeven geen geld te verdienen omdat ze nog steeds door hun ouders worden gesteund. In Afrika moesten ze in een mijn keihard samen met de inwoners van een piepklein dorp werken. Hun taak was om goud te vinden. Ze moesten vroeg opstaan, de hele dag ontzettend hard (dan harder) werken, stenen dragen, stenen opgraven, stenen stampen… Na een dag van hard werken kregen ze een heel heel klein hoeveelheid goud, die hoeveelheid is zo klein dat het eigenlijk niks is. Het goud gingen ze verkopen (ze wisselden goud voor geld uit) zodat ze hun slaapplaats konden betalen en iets voor het eten konden kopen. Ik ben niet zo zeker van het aantal dagen die ze in Afrika (in de mijn) hebben doorgebracht, misschien twee of drie dagen, zeker niet langer, maar ze hebben geleerd dat ze anders met het geld zouden moeten omgaan. Als ze thuis zijn kunnen ze alles, letterlijk, alles makkelijk kopen – hun kleren, peperdure schoenen, vegetarische gerechten, kettingen, rings en oorbellen die van goud zijn gemaakt… Maar in Afrika zagen ze hoe hard men ervoor moet werken, ze zagen kinderen van een jaar of tien die in de mijn stenen opgraven, ook vrouwen en een man die 78 is… Ze hebben begrepen dat al die mensen voor een paar gram goud de hele dag in de zon graven zodat zij makkelijk in een winkel kunnen binnenstappen en gouden juwelen kopen. Ik zeg niet dat we allemaal momenteel naar Afrika moeten gaan om arme Afrikaners te helpen en dat we nooit meer een gouden ring zouden kopen…Nou, we leven op een andere manier… We beschouwen de wereld van een ander perspectief hoewel we in dezelfde wereld wonen. Als we elke dag over de ‘arme hongerige kinderen in Afrika’ zouden denken dan zouden we altijd depressief zijn en dat ook heeft natuurlijk geen zin. Blood, tears and gold, dit is het leven, he?

Kerstmis en Der kleine Nazi!

Houden jullie van Kerstmis? Ikzelf ben niet zo religious maar Kerstmis vind ik best. Ik zeg niet, natuurlijk, dat ik tegen religie of geloof ben maar alleen dat dat ‘niet mijn kop thee is’. Ik hou van de kerstfeest en al die gewoontes die samen met Kerstmis gaan. Vooral hou ik van de Amerikaanse films omdat de Kerstboom altijd zo kitsherig is. :D Maar niet alleen de kerstboom maar alles anders – al die cadeautjes, liedjes en snoepjes. De idealistische sfeer op zichzelf is kitsch. :D We (mijn familie en ik) besteden niet zoveel aandacht aan de Kerstmis. Ja, met Kerstmis zijn we (meestal) samen thuis en dat is het. Tuurlijk schenken we elkaar cadautjes en alles en we tuigen de boom op maar dat doen we niet met Kerstmis maar met Silvester. We hebben een Silvesterboom. :D

Ik heb een superleuk filmpje gevonden. Het duurt alleen maar tien minuutjes en het is in het Duits maar er zijn Engelse ondertittels (anders zou ik niet naar het filmpje gaan kijken). De film gaat het over de Kerstmis, over een Duitse familie en hoe alle Duitsers supercorrect zijn (als we over Joden en WO II spreken) en hoe ze geen Nazi’s zijn en hoe hun ouders en grootouders zeker geen Nazi’s waren! ( ; Ik zal de plot niet uit de biecht verklappen maar ik geef je een hint: de naam van de film is Der kleine Nazi. :D Met Kerstmis gaat een Jood op bezoek naar een gewoone Duitse familie. Alles zou in orde zijn maar de kerstboom is toevallig met Nazi-elementen opgetuigd! Als je wil weten wat het op het einde zal gebeuren klick hier:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=My_fj5B2VC8

Een ander interessant verhaal over de Kerstmis komt uit Catalonië. Daar moeten kinderen Sinterklaas voeden (de naam van Sinterklaas in het Catalaans is Tio). Waarom? vraag je je af. Hmmm, omdat Tio je cadeutjes moet poepen! Het gaat zo: Tio komt in je woonkamer, je geeft voedsel aan hem en dan ga je in een andere kamer om liedjes te zingen terwijl Tio aan het poepen in je woonkamer is. Wanneer je met het zingen klaar bent komen je ouders in je kamer met veeeel cadautjes! Gek, he!

Ken je een ander gaaf verhaal dat in verband met Kerstmis is?

Als jullie de Kerstmis vieren ik wens je een prettig kerstfeest! (:

Tot volgende semester, dames en heren!